Tír na nÓg

Eis cá unha pasaxe ao Alén

onde moran as ialmas dos xustos,

o lugar eternamente verde,

Tír na nÓg

ou o cimo do Larouco,

e o vento asubiaba

cunha anterga cantiga

entre fragas e xanzás,

e os Celtas pregaban

a unha divindade esquencida,

enxergada entre néboas e mazás,

e no infindo

o arrecendo do océano

e o firmamento.

 

Sorbus aucuparia

Gentiana pneumonante

Celtic people

O lume é xente, grita.
Mira a auga, tamén é xente, a auga está viva.
O lume é xente forte.
O lume enfádase, na taiga ardeu moitos días, e cando se enfada, da medo.
A auga tamén da medo, e o vento cando se enfada.
O lume a auga e o vento son xente moi forte.

Dersú Uzalá

Un Mestre Gaiteiro nas Terras Esquencidas

E nos xeados seráns invernizos unha foliada das Trebas Tamaganas, emotivo concerto enxebre e virtuoso dun mestre gaiteiro de alén norte, Alexander 'Saxa' Anistratov, coas gaitas de seu, Irlandesa -Irish Uilleann Pipe- e Galega, xénese das urceiras e os torgos, festexado coa formidábel acústica matemática do eximio templo da Mercé e a ialma esvaída na da Misericordia, nesta esquencida Terra Rexiomontana, durante o luscofusco dun outro mércores no trece das xaneiras nun decimosexto secular. Saúde. здоровье.

Mother Earth, moonlight and serou from A Ermida's Chambo in February 2013

Por mor da retirada no seu momento deste artigo no blogue Rexiomontanos voltamos a subilo  na véspera da Noite do Chambo na Ermida. Desculpai.





 

Aló polo serán a friaxe de febreiro enchía as fondas valgadas da Ermida con antergas cantigas invernizas e as loairas do roibén agoiraban a proximidade do coruscante luar.

 

Nos adentros da floresta ouvíuse o resón señardoso dunha Avelaiona ventureira e, coa queda da noite, a penetrante luzada abrangueu até aos máis varudos picoutos da Serra do Sanmamede.

 

A caeira pairaba no interior do Chambo e as palabras escomezaron a flutuar, amosaban coñecementos atávicos transmitidos nos escanos a carón das lareiras, e enriba da mesa unha broa e un copo de tinto, e o caldo.

 

Os harmoniosos sons dos asubíos e as ferreñas emitiron unha íntima conversa coa Deusa que barruntaban xa o comezo do Intrudio, e na infinda escuridade pronunciouse o morriñento ouvear dun Lobo senlleiro.